We live in Europe

Ταξική ανάλυση

Άρχισαν οι αναλύσεις για '' την ενότητα της αστικής αντιπολίτευσης'', με αφορμή τη χτεσινή συγκέντρωση του Μένουμε Ευρώπη. Δηλαδή, για να καταλάβω, έχουμε κυβέρνηση αντιαστική και προλεταριακή; Και η πρόταση των 47 σελίδων είναι λαϊκή-προοδευτική ενώ η όποια παραλλαγή της θα αποτελέσει ενδεχομένως τη βάση της συμφωνίας μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και εταίρων, θα εκφράζει τον αριστοκρατικό και αντιδραστικό αστισμό; 

Και γιατί να μην θεωρηθεί χειρότερη εκδοχή ταξικής ιδιοτέλειας το ιδεολογικό-συμφεροντικό σύμπλεγμα της δραχμής και η κερδοσκοπία επί ερειπίων; Γιατί να μην είναι αριστοκρατισμός απύθμενης ελαφρότητας τα ποικίλα συνταγολόγια ρήξης και η φαντασίωση καθηγητών για δελτία και άλλες σκηνές από την αγαπημένη τους [λογοτεχνικά και ιδεολογικά] δεκαετία του 40

Νικόλα Σεβαστάκη 19.06.15 Facebook 

Samos, vulgar deputy mayor of Pythagorean thinks he is artist

 the deputy mayor of Pythagorean Mr.  Valkamlis  voluntarily and arbitrary  (listen) !!! ….. He pierced  the statue of Pythagoras and passed  a type of washing rod cord and lightened the statue for good

This is a  serious offence 

Insulting,  and  humiliating the statue that landmarks Pythagoras,  artists, and public art committees    

No one mentions the Ikarian American  artist that conceived  and created Pythagoras: Nicolas Ikaris  (1915-1994).  I met him and his wife in 1993 just by the statue with Eirini a Samos friend that knew them from the Demetriou foundation at my first solo show in Samos THE SUN IS UNDER THE EARTH 
I am saddened. 
Maria Sevastaki 

30 minutes ago

source: http://aegaio.blogspot.gr/2015/06/blog-post_460.html?spref=fb

I did a small research on net for the artist and found little information. 

 The sculptor Nicolas Ikaris. Family surname Aivaliotis born in Chrysostomos Ikaria 1915.

He graduated from the Athens School of Fine  Arts  in 1952 and continued his studies in Paris.

He took part in Greek-Italian War and the National Resistance thus was imprisoned.

He worked in Greece, Germany and the United States, where he lived most of his life.

He taught at Kingsborough of New York University. He represented Greece in international competitions, Venice Biennale 1956 Paris Biennale 1957 International Panathenaia 1965 etc. and received many honors.

His works are in museums of Bochum in Germany, of Haifa in Israel, the National Gallery of Athens and at many private collections. Public works decorate various cities in Greece (Agios Kirykos, Samos, Volos, Kos etc.) and around the world (New York, Boston, Vienna, Ruhr, Germany etc.).

The bronze statue of the "Deposition" height of four meters, was set up in August 2006, in the churchyard of St. Nicholas in Agios Kirykos.

Besides the artistic works, Icarus left and written texts, especially poetry and essays. He died in the United States on December 25, 1994.

Ο γλύπτης Νίκος Ίκαρης, οικογενειακό επίθετο Αϊβαλιώτης, γεννήθηκε ατό Χρυσόστομο Ικαρίας το 1915.
Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλοϊν Τεχνών της Αθήνας το 1952 και συνέχισε τις εικαστικές σπουδές του σιο Παρίσι.
Πήρε μέρος οτον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και στην Εθνική Αντίσταση με αποτέλεσμα να φυλακιστεί.
Εργάστηκε στην Ελλάδα, στη Γερμανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Δίδαξε στο Κingsborough του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις, Μπιενάλε Βενετίας 1956, Μπιενάλε Παρισίων 1957, Διεθνή Παναθήναια 1965 κ.ά. και έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων.
Έργα του βρίσκονται στα Μουσεία του Μπόχουμ στη Γερμανία, της Χάιφα στο Ισραήλ, στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας και οε ιδιωτικές συλλογές. Επίσης κοσμούν διάφορες πόλεις στην Ελλάδα (Αγιος Κήρυκας Ικαρίας, Πυθαγόρειο Σάμου, Βόλος, Κως κ.ά.) και ανά τον κόσμο (Νέα Υόρκη, Βοστώνη, Βιέννη, Ρουρ Γερμανίας κ.ά.).
Το ορειχάλκινο άγαλμα του «Απόκαθήλωση», ύψους τεσσάρων μέτρων, στήθηκε τον Αύγουστο του 2006, στον περίβολο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, στον Άγιο Κήρυκο Ικαρίας.
Εκτός από τα εικαστικά του έργα, ο Ίκαρης άφησε και γραπτά κείμενα, κυρίως ποίηση και δοκίμια. Πέθανε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Δεκεμβρίου 1994.

You can follow the subject on my art project:
 European Epics http://euepicsaira9art.blogspot.gr/2015/06/restoring-values-memories-samos-world.html

«Tea Time Europe»: Πίνοντας τσάι στο Δέλτα του Έβρου

                                                Γράφει ο Γιώργος Ζαμπουλάκης    Ιλειάνα Δημάδη - 05/06/2015

Η  περφόρμανς του Γιώργου Ζαμπουλάκη με τον ειρωνικό τίτλο «Tea Time Europe», λίγο πριν παρουσιαστεί στην περίφημη Prague Quadrennial, έχει ήδη διαγράψει μια σημαντική πορεία. Έγινε στο δέλτα του ποταμού Έβρου, βραβεύθηκε στη Ρουμανία και σύντομα θα φτάσει στην Πράγα.   

«Στην Ευρώπη κάποιοι πίνουν τσάι (και κάποιοι άλλοι πνίγονται )» θα μπορούσε να είναι το κυνικό σχόλιο-επίγραμμα για την περφόρμανς «Tea Time Europe» του –διακεκριμένου στο εξωτερικό- Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Ζαμπουλάκη. Η εικόνα της site-specific περφόρμανς του –ισχυρή, σχεδόν ομιλούσα- επελέγη από τους διοργανωτές της φετινής PQ Praque Quadrennial, ανάμεσα από τις πολυάριθμες υποψήφιες εκδηλώσεις, να γίνει ένα από τα βασικά banner της μεγάλης διοργάνωσης. 

Η ίδια η action-performance  «Tea time Europe» («Ώρα για τσάι, Ευρώπη» ), έχοντας μόλις κερδίσει το μεγάλο βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου της Ρουμανίας Man.in.Fest , ετοιμάζεται να μας εκπροσωπήσει, ως μέρος της εθνικής συμμετοχής, στην φετινή διεθνή διοργάνωση της Πράγας.

Ας αφήσουμε, όμως, τον δημιουργό της, τον σκηνοθέτη Γιώργος Ζαμπουλάκη να μας αφηγηθεί το «βιογραφικό» της:

Στις εκβολές του ποταμού Έβρου, στα θαλάσσια σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας, έλαβε χώρα η action-performance «Tea Time Europe» από το Ερευνητικό Θέατρο Θράκης στις 29 Ιουλίου 2014. Θέμα της είναι οι άνθρωποι που χάνουν τη ζωή τους προσπαθώντας να έρθουν στην «πολιτισμένη Ευρώπη. Ως γνωστό, ο ποταμός  Έβρος είναι μία από τις κύριες πύλες εισόδου ανθρώπων που ζητούν άσυλο στην Ευρώπη. Καθημερινά εκατοντάδες απεγνωσμένοι άνθρωποι συλλαμβάνονται , φυλακίζονται, απελαύνονται ή χάνουν τη ζωή τους, στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από την τρέλα  της πείνας, της φτώχειας, της ανελευθερίας, της βίας και του πολέμου.

Ακούμε καθημερινά στις ειδήσεις πληροφορίες όπως…… 700 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους ανοιχτά της Λαμπεντούζα μεταξύ των οποίων και 70 παιδιά , ή περισυλλέγησαν  12 πτώματα ανοιχτά της Κω  μεταξύ των οποίων 3 παιδιά ….. και ο τρόπος με τον οποίο δίνεται η πληροφορία ανάμεσα σε άλλες πληροφορίες, αφαιρεί τη πραγματική συναισθησία της είδησης μετατρέποντας τον πολίτη σε παθητικό δέκτη.

Το Ερευνητικό Θέατρο Θράκης  άνοιξε με αυτήν την παράσταση ένα διάλογο με την τοπική κοινωνία, θέλοντας να θυμίσει ότι η αποδοχή του ξένου είναι μέρος του πολιτισμού μας. Το έργο δημιουργήθηκε σε συνεργασία  με τους κατοίκους της Αλεξανδρούπολης και συγκέντρωσε  εθελοντικά όλους τους δημιουργικούς πολίτες της πόλης. Ηθοποιούς, μουσικούς , φωτογράφους , ζωγράφους, ποιητές κ.λ.π.  που όλοι μαζί θέλησαν να πάρουν θέση μέσω της Τέχνης σ ένα θέμα που αφορά τον ανθρωπισμό όλων μας.      

Σε ένα φαινομενικά ήρεμο τοπίο μέσα στο νερό ,-εκεί που δεν μπορείς να διακρίνεις τα σύνορα -,τη συμβολική ώρα της Δύσης του ήλιου μια παράδοξη εικόνα  σε αντιστοιχία με την παραδοξότητα  των καιρών, που συνδυάζει το ritual του τσαγιού των βορείων ευρωπαϊκών χωρών –ώρα που όλοι έχουν επιστρέψει από τις δουλειές τους  και απολαμβάνουν το τσάι τους ακούγοντας τις ειδήσεις της ημέρας-  με τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο κυκλικής  δημιουργίας ρυθμών, μουσικής και αφήγησης ,καλωσορίσματος ή αποχαιρετισμού.

Μια ομάδα ανθρώπων σε κύκλο, όπως τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα στην ρευστότητα του νερού πίνει τσάι  και δημιουργεί μουσική χρησιμοποιώντας ως μουσικά όργανα τα φλιτζάνια. Ξεκινά με την παραγωγή αυτοσχεδιαστικών μοτίβων  ,που εξελίσσονται σε γνωστά παραδοσιακά μουσικά μοτίβα και με συνδετικό κρίκο το μοτίβο της ανθρώπινης καρδιάς  σιγά- σιγά μεταμορφώνονται σε κλασσική μουσική με αποκορύφωμα το αναγνωρίσιμο μοτίβο του  Ravel -αναφορά στην Ευρωπαϊκή κουλτούρα που γέννησε έργα που τιμούν την ανθρώπινη φύση. 

Το έργο τελειώνει με το σύμβολο της  γυναίκας- μάνας που αγωνιά για το παιδί της τραγουδώντας το ελληνικό παραδοσιακό τραγούδι για τον ξενιτεμένο Τζιβαέρι , -, ανάμεσα σε  μια υπερρεαλιστική  θάλασσα  λογισμών και  αγωνίας, γεμάτη από πτώματα ανδρών γυναικών και παιδιών - αναφορά και τιμή σ όλους εκείνους τους ανθρώπους που χάνουν τη ζωή τους προσπαθώντας να ακολουθήσουν το όνειρο τους για μια καλύτερη ζωή στην «πολιτισμένη» Ευρώπη.           

Περισσότερες πληροφορίες για την Prague Quadrennial και τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν ως "Ελληνική συμμετοχή" στο http://www.pq.cz/en/

πηγή:  http://www.athinorama.gr/theatre/article/giorgos_zampoulakis-2507332.html

About artwork: European Epics

200x180 MM on canvas 2015

the work was transforming daily according to energies, events taking place in our lives on Samos and in Europe ....

April 2015 Karlovassi Samos

Maria Sevastaki

The artwork is on sale at boozecooperativa 57 Kolokotroni Str. Monastiraki Athens.
Prints available on demand.

The innocence of new minister of culture Mr Xidakis?

The established disorder of Neo Greek Civilization ..

is the minister  so naive? or simply innocent

.

I exclude the artists and Mr. Kolokotronis in art show and condemn the rest ...


Video 1.

Video 2.

Κυκλώματα, αργοπορίες, εγωισμοί, ελπίδες Σεβαστάκης Δημήτρης |24.05.2015

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

Η πατρίδα μας, και η μικροαστική ξιπασιά που την κατοικεί, πάντα έκανε άλματα, απροετοίμαστη και φαντασιόπληκτη. Τη δεκαετία του '70 νόμισε ότι με την ένταξη στην ΕΟΚ θα υπερέβαινε δια μιας, όλες τις εκκρεμότητες: τις ανεπούλωτες πληγές του εμφυλίου, τη χούντα, την ασύντακτη εκβιομηχάνιση και την άναρχη τουριστικοποίηση.
Με μεγάλο μέρος του πληθυσμού αποκλεισμένο και τη μικροαστική κομπορρημοσύνη να διευρύνεται, νόμισε ότι η ΕΟΚ αποτελεί τον ιδανικό επιδιορθωτή. Τη δεκαετία του '80, εμπέδωσε την ευρωπαϊκή «ένταξη», με τις κουτάλες των μεσογειακών προγραμμάτων και τους παχύσαρκους νεοπαράγοντες που κατέκλυσαν τα πολιτικά γραφεία και τις ταβέρνες. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Κώστας Σημίτης συνέρραψε τέλεια όλη την κουρελού: Τις μικροαστικές φαντασιώσεις, την κανιβαλική βουλιμία εργοληπτών και καπάτσων, την υπαρκτή ανάγκη για παραγωγικό εξορθολογισμό και την απίστευτη νέα ευρωπαϊκή γραφειοκρατία που παρίστανε την ευρωπαϊκή ιδέα.
Κατέληξε στο τέρας που ζούμε. Γυμνή χώρα, πολιτικά, παραγωγικά και πολιτιστικά αποσκελετωμένη, που ψάχνει το ελπιδοφόρο νεύμα στο βαθύ σκοτάδι. Αυτά είναι και τα απότοκα μιας πολλαπλής συλλογικής παπαγαλίας. Ούτε εξευρωπαϊσμός, ούτε εκσυγχρονισμός, ούτε ανάπτυξη, ούτε αριστερή εμβάθυνση. Σαν την σύζυγο του Άκη και τα υστερικά ψώνια της, που έκανε μια καταναλωτική υπέρβαση της αυτοθυσιαστικής ματαιοδοξίας. Αυτό χτίσαμε και χτιστήκαμε εντός του. Οι οιμωγές για τα κράματα και τα ποσοστά αριστεροφροσύνης ή δεξιάς παρέκκλισης κάπου εκεί φυτεύονται. Αλλά δεν εγκαθιδρύονται ιστορικά ούτε τεκμαίρονται κοινωνικά. Δεν διατυπώνουν ιστορικό ερώτημα, ούτε φυσικά δίνουν απάντηση. Οι αλληλοενοχοποιήσεις και η φιλολογική δυσφορία για το είδος Ευρώπης που μασάμε, για τους κακούς ή για το λαϊκό δίκιο που είναι ασυμμάζευτο και τραχύ είναι τα μέλη μιας απέραντης ψυχωσικής αυταρέσκειας που απλώς αφήνονται στον αέρα. Αυτό είναι κρίση. Η αδύναμία αυτοκατανόησης και εύρεσης κατάλληλης και καίριας πολιτικής γλώσσας και θεσμικής λύσης. Ρεαλιστικό κοίταγμα. Κανένα μακιγιάζ. Καμιά μετάθεση. Πώς παράγουμε, πώς διοικούμαστε, πώς χρησιμεύουμε, πώς πολιτικοποιούμε την επιθυμία, πώς συγκροτούμε ένα ταπεινό και ρεαλιστικό ιδανικό. Όχι ιδεολογικόμορφα ρετάλια και μηρυκασμούς. Το κοντινό και οραματικό ιδανικό της πραγματικότητας. Αυτά είναι τα ζητούμενα. Που ως δια μαγείας παραμένουν ασύλληπτα σε μια διαρκή απομάκρυνση.
Μετέωροι; Ενώ πάει να διαμορφωθεί μια νέα κοινωνική, εξυγιαντική, ηθική ορμή, εμείς τρεκλίζουμε και μπερδευόμαστε με φθαρμένα πρόσωπα και δομές. Ενώ γνωρίζουμε το πρόβλημα του αντιδραστικού διοικητικού χάους, μπλέκουμε με νομοσχέδια «σκούπα», ασυνεχή και αλαφιασμένα ή χαζολογούμε μπροστά στις μαφίες του Δημοσίου. Ενώ δηλαδή ξέρουμε ότι το ευνοιοκρατικό δημόσιο σύστημα έχει φτάσει στο τέλος του και παρασιτεί πάνω στις δημόσιες ανάγκες, εμείς διστάζουμε ή φθειρόμαστε κλωθογυρίζοντας. Ενώ έχουμε εντοπίσει και την επιστήμη της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικής λαιμαργίας, την τεράστια σπατάλη φορολογικών πόρων, δυσκολευόμαστε να κάνουμε την μεγάλη χειρονομία. Δεν έχουμε μια συνεκτική κοινωνία, άρα δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε συμμαχικές συνομαδώσεις. Υπάρχει ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού εκτός συστήματος, το οποίο δεν εντάσσεται σε κανένα όραμα πέραν της εκδίκησης. Υπάρχουν τα φοβισμένα μικροαστικά στρώματα που επιζητούν μια λύση συντήρησης, άρα θνησιγενή. Υπάρχουν διάσπαρτες δημιουργικές δυνάμεις, που δεν τις αφήνουν τα διοικητικά κυκλώματα να ζήσουν. Υπάρχουν κι οι πειρατές που βγάζουν φράγκα. Δεν μπορούν να συντεθούν σε ένα συλλογικό όλον.
Σ' αυτό το περικείμενο, πρέπει να δούμε και τη ενδεχόμενη συμφωνία και την ενδεχόμενη αποτυχία. Και την κυβερνητική Αριστερά, και τις καριερίστικες βδέλλες στον λαιμό της. Και την νομοθέτηση, και το σάπιο διοικητικό σύστημα που εμποδίζει, αντιπολιτεύεται και εκβιάζει. Και τις προσωπικές στρατηγικές, και την απουσία συντροφικής σύμπνοιας...




source: Avgi http://www.avgi.gr/article/5564173/kuklomata-argopories-egoismoi-elpides#st_refDomain=www.facebook.com&st_refQuery=/

Proud of my talented cousin and teacher Dimitry.

European Epics